MIKEL+OLZA

MIKEL OLZA

Gaur egun kirolak duen garrantzia sekulakoa da. Baina, agian orain dela 20 edo 30 urte ez zen horrenbestekoa. Hau eta kirolaren iguruan gauza gehiago jakin nahian Mikel Olza (nire aita) elkarrizketatu dut. 1.-Zein kirol duzu gustukuen? Zergatik? Ikusteko, pilota dut kirolik gustukuena, gure herrian oso errotuta dagoelako. Baina praktikatzerakoan nahiago dut eskubaloia, txikia nintzenetik jokatu dudalako eta berdin atletismoa. Mendizaletasuna eta Herri Kirolak ere gustuko ditut eta praktikatu ditut, gure inguruan aukera handia bait dugu. Txirrinduz ibiltzea gustuko dut eta ahal dudan guztietan lanera txirrinduz joaten naiz.

2.-Zenbat urte damazkizu kirol honetan? Eskubaloian, 14 urte nituenetik 24 urte nituen arte praktikatu nuen atezain modura. Lehenengo 8 urteak Iruñeako Don Bosko ekipoan eman nituen, baina ondorengo bi urteak Peña Aldapan pasa nituen. Atletismoan berriz, infantil eta juvenil mailetan 1oom-ko probetan parte hartzen nuen. Helduago nintzenean "fondoa" praktikatzen hasi nintzen eta bost aldiz hartu nuen parte Beobia-Donostia lasterketa herrikoian. 1984an izan zen parte hartu nuen lehenengo aldia eta garai hartan 3.000 korrikalari baina gutxiagok hartzen zuten parte. Ni 700.geldutu nintzen urte hartan. Azken aldiz 1995ean hartu nuen parte.

Urte batzuk lehentxeago, 1982an, mendiko kros batean hartu nuen parte Bera De Bidasoatik Larrungo mendi tontorrera joan etorri (22km).

Ala ere hartu dut parte beste korrikaldi batzuetan, Gasteizko erdi maratoian, Leitzako Herri Krosean... Leitzako krosa oso ondo antolatzen zuten eta sari asko banatzen zituzten. Niri lapiko espres bat oparitu zidaten eta babarrunajada bat antolatu nuen estrenatzeko. Gainera kros hartan Mikel izeneko korrikalari ospetsu bat zegoen eta ni bere ondoan negoen korrika eginez, horrela animoak partekatu genituen.

Baina hortaz aparte oso gustukoa nuen mendia eta sarritan joaten nintzen. Igo ditudan mendirik garaienak Pirineoetako Midi D´Usso eta Picos del infierno eta Marokoko Atlas mendilerroko Tukal dira.

Horretaz gain Labianoko taldetxo bat herriz-herri genbiltzan herri-kirolak antolatzen, oso gustura genbiltzan jarduera honetan, gazteak ginenez nahiko parranderoak ginen eta askotan guk nahi baina askoz ere lehenago erretiratu beharra izaten genuen urrengo egunean modu txukun batean esibizioa egiteko. Garai hartan, ez gaur egun bezala, herri txikietan festak antolatzeko dirurik ez zegoenez, kobratu gabe egiten genituen herri kirolak eta hori gutxi balitz materiala guk prestatu beharra genuen, jaso behar genituen harriak, moztu behar genituen enborrak... Baina hori bai, gero herritarrek bazkaltzera gonbidatzen gintuzten egindako lanaren truke.

3.-Zeintzuk izan dira zure kirol bizitzako arrakastarik aipagarrienak? 1979an, Don Bosko eskubaloi taldea 2.postuan gelditu ginen Nafarroako txapelketan.

4.-Zein gomendio emango zenioke kirol honetan ibili nahi duen gazte bati? Eskubaloian, nik atezain bezala, gimnasia asko egitea gomendatuko nuke, malgutasuna lortzeko. Eta korrikan, "fondoa" praktikatzerakoan, iraupena eta arnasa kontrolatzen ikastea gomendatuko nuke. 1oom-tan, aldiz, ondo irtetea eta abiadura hartutakoan mantentzea. Herri kiroletan berriz, teknika eta indarra da garrantzitsuena. Mendizaletasunean, esaera zahar batek dioen bezal: Pertsona edadetu bat bezala hasi, tontorrera gazte bat bezain fresko iristeko.

5.-Posible al da kirol honen inguruan profesionala izatea? Eskubaloian nahiko zaila da profesionala izatea. Lehen Espainiar Selekzioan jokalari gehienak Euskaldunak ziren, baina gaur egun konpetentzia handiagoa da eta jokalari asko atzerritarrak dira.

Atletismoan aldiz, errazagoa da. Kirol hau zabalagoa delako eta asko entrenatuezkero errazagoa da Euskadi eta Espainiako txapelketetara joan eta hortik aurrerakoetan parte hartu ezkero, aukera gehiago dituzu profesionala izatera heltzeko. Dena den denbora pasa ala markak hobetuz doaz eta geroz eta zailagoa da marka altua lortzea.

Herri kiroletan posible da harri jasotzaile profesionala izatea, baina ez da oso erraza. Harri jasotzaileen helburua bere pisua bi aldiz eta erdi duen harria jasotzea da, eta hori oso zaila da. Adibidez: Saralegik 130Kg pisatzen ditu, beraz 325Kg jaso behar ditu bere helburua lortzeko. Bera da munduko errekoarra duena. Duela 8 urte 329kg-ko harria jaso bait zuen.

6.-Zein entrenamendu mota egiten duzu eta zein helbururekin?

Orain jada ez dut entrenatzen, duela 12 urte teilatutuk erori eta "KALKANEO" orpoko ezurra hautsi bait nuen. Baina ez nuen entrenatzen profesionala izateko, ahalik eta ondoen egiteko baizik, eta batez ere disfrutatzeko. Eskubaloiko atezaina nintzenean, astean bi aldiz entrenatzen nuen, ordu eta erdiko entrenamenduak ziren.

Atletismorako,astean hiru edo lau egunetan entrenatzen nuen ordu beteko saioak eginez. Atletismoan, nire helburuetako bat garai hartan maratoi bat(42Km) egitea zen, baina entrenamenduetan 30Km egin ondoren asko sufritzen nuen eta bertan behera utzi nuen nire nahia.

7.-Zer suposatzen dizu eguneroko bizitzan kirola praktikatzeak? Lagunekin harremanak, ikasketak, familia... Don Bosko taldean nengoenean lagun asko egin nituen, gaur egun nire lagun handienetakoak izaten jarraitzen dute batzuk. Beraz harremanetarako oso egokia da. Ikasketa mailan kirola praktikatzeak ez zen oztoporik izan. Gaztetxoa nintzenean klaseak bukatutakoan, arratsaldeko zazpiretan edo zortziretan entrenatzen nuen eta. Familiak, nire zaletasuna beti ondo ikusi du, eta esan beharra daukat etxekoekin nituen ardurak betetzera iristen nintzela.

8.- Orain egiten ez duzun zein beste kirol egingo zenuke? Igeriketa praktikatzea guztatuko litzaidake,itsasoan disfrutatzeko, baina nere teknika ez da oso ona ikastaro bat edo beste egin arren, beraz lehendabizi sakondu egin beharko nuke.

Gazte guztiak animatuko nituzke edozein kirol praktikatzea, satisfakzio pertsonalagatik eta osasunagatik. Gimnasioak ez dira ezinbestekoak, aire librean mila aukera ditugu txanponik gastatu gabe.

EGILEA: IRENE OLZA